Overblog
Editer l'article Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
6 mars 2011 7 06 /03 /mars /2011 17:50

Conférence donnée à l'occasion du Chapitre des Sœurs des Filles de Notre-Dame des Douleurs, Province d'Auschwitz

par Père Tadeusz Bargiel OFM Cap

 

Auschwitz 04.09.2010

 

Vénérables sœurs réunies au chapitre.

 

SUJET :Témoignage d'obéissance de personnes consacrées – exemple de Saint-François.

 Nous allons développer cela dans le contexte d'une réflexion plus générale qui accompagne votre chapitre: l'obéissance comme témoignage de l'amour. C'est un élément très important qui oriente notre réflexion. De l'obéissance on peut en parler sous plusieurs aspects, mais nous serons particulièrement intéressés par l'obéissance comme témoignage d'amour. Dès le début, St. François vient à notre secours. La tradition ascétique contemporaine de St. François liait l'obéissance à l'humilité en prêtant une attention particulière à la relation entre supérieurs et subordonnés. François apporte un changement important dans la réflexion à ce sujet. Tout d'abord, il lie l'obéissance à l'amour et non à l'humilité. Dans Salutation des vertus, il écrit: "Dame sainte Charité, que le Seigneur te garde, avec ta sœur, sainte Obéissance.(SV,3)

On peut remarquer que les mots Amour et Obéissance sont écrits avec une majuscule. Il ne s'agit donc pas seulement d'acquérir ces vertus, mais de devenir semblable à la Personne en qui ces vertus trouvent leur plénitude - ressembler à Dieu, au Christ. Dans cette approche, dans la compréhension de l'obéissance accent passe d'une relation subordonné - supérieur, à une relation le moine - Dieu et, par conséquent, le moine-moine , tout homme et la création toutes entières. La partie suivante de la Salutation des vertus témoigne de cela où François écrit: "Sainte Obéissance confond toute volonté propre et tout charnel attachement, et toute charnelle obstination. C'est elle qui tient le corps mortifié pour qu'il obéisse à l'esprit, pour qu'il obéisse à son frère. C'est elle qui rend l'homme docile et soumis à n'importe quel homme de ce monde, et non seulement aux hommes, mais aux bêtes et aux fauves eux-mêmes, les laissant disposer de lui comme ils le veulent, autant que d'en-haut leur permet le Seigneur".(SV,14)

 

L'obéissance à Dieu.

 

François appelle obéissance "la Sainte Obéissance," parce que, par elle, la force de la sainteté provenant de Dieu entre dans le sanctuaire de la conscience humaine afin de briser tout plan contre Dieu, et alors le corps devient obéissant à l'esprit et l'homme dans son ensemble soumis au projet de Dieu. Il est de plus en plus clair que, pour François, être obéissant c’est être soumis à l'Esprit du Seigneur et à son écoute. Dans le chapitre 10 RZ nous lisons: " Il ne faut pas oublier qu'au-delà de tout désir ils doivent posséder l'Esprit du Seigneur et le laisser agir en eux". Laisser l'Esprit Saint œuvrer en nous et nous guider à travers la vie, est le sommet de l'obéissance. François veut nous sensibiliser à Son action. Cependant il veut d'abord que, l'Esprit du Seigneur, lui-même soit le Ministre Général de l'Ordre. Et bien qu'il ait été impossible d'introduire une telle disposition dans les Règles, malgré tout dans chacune de ses dispositions on peut voir comment François ne veut pas par les modalités limiter l'action de l'Esprit du Seigneur, et souvent il laisse la possibilité de changer les règles si les frères le jugent nécessaire "sous l'inspiration de l'Esprit du Seigneur." Cette compréhension de l'obéissance est née en François dans la contemplation de la vie de notre Seigneur Jésus-Christ. C'est Lui qui est devenu pour lui un modèle d'obéissance de l'amour vrai. C'est Jésus en venant dans le monde qui dit: «Voici, je viens pour faire ta volonté» (Hbr 10, 5-9). Pour le Christ l'essentiel c'est d'accomplir la volonté du Père. Christ rendit sa volonté à la volonté du Père en disant: "Père, que ta volonté soit faite, non pas comme je veux, mais comme tu le veux " (2 LW: 10) Cette volonté du Père, Christ la réalise par son obéissance »devenant obéissant jusqu'à la mort, même la mort sur une croix» (Phil. 2, 6-8). C'est la raison pour laquelle François invite tous les frères à rester fidèles à la règle de la soumission à l'obéissance: "parce que notre Seigneur Jésus-Christ a donné sa vie afin de ne pas se soustraire à l'obéissance, à son Père Saint" (LZ, 46).

L'obéissance à Dieu est donc une conséquence naturelle de l'imitation du Christ et de l'amour pour lui et pour le Père. Il n'y a pas de Christ sans obéissance. Il n'y a pas d'amour du Père sans obéissance à sa volonté. L'obéissance évangélique, franciscaine va plus loin que les besoins de la discipline monastique, que les exigences de l'engagement social et de la bonne gouvernance. Une telle obéissance est la réponse à l'appel de l'Esprit Saint, elle est la disponibilité à la volonté de Dieu. Notre point de vue sur ce sujet nous oblige peut-être à réviser notre façon de penser, de parler, de la formation au vœu d'obéissance et de se poser la question: dans ce domaine quelle est l'attention que nous portons à Dieu seul, à sa connaissance et à l'accomplissement avec amour de sa volonté. Est-ce notre plus grande préoccupation et notre désir véritable.

Pour François, cela l'était certainement. Il nous en donne la preuve dans ses prières. Dans deux prières de demande que François a faites , il ne demande rien d'autre, que le don d'obéissance à la volonté de Dieu. Dans la prière de clôture de la lettre adressée à l'Ordre, il s’exprime ainsi : Dieu tout puissant, éternel, juste et bon, par nous-mêmes nous ne sommes que pauvreté; mais toi, à cause de toi-même, donne-nous de faire ce que nous savons que tu désires, et de vouloir toujours ce qui te plaît; ainsi nous deviendrons capables, intérieurement purifiés, illuminés et embrasés par le feu du Saint-Esprit, de suivre les traces de ton Fils notre Seigneur Jésus-Christ, et, par ta seule grâce, de parvenir jusqu'à toi, Très-Haut, qui, en Trinité parfaite et très simple Unité, vit et règne et reçoit toute gloire, Dieu tout puissant dans tous les siècles des siècles. Amen.

 

De même, dans la prière récitée devant le Crucifix tout est centré sur les demandes des dons nécessaires pour accomplir la volonté de Dieu: Dieu très haut et glorieux, viens éclairer les ténèbres de mon cœur ; donne-moi une foi droite, une espérance solide et une parfaite charité ;donne-moi de sentir et de connaître, afin que je puisse accomplir, ta volonté sainte qui ne saurait m’égarer. Amen.

  Nous pouvons être étonnés par la convergence entre la compréhension de l'obéissance chez saint François au XIIIe siècle et l'enseignement actuel de l'Eglise, qui dans l'Instruction Le service de l'autorité et l'obéissance, enseigne que la communauté religieuse trouve son sens dans une recherche et un accomplissement communs de la volonté de Dieu, dans la recherche constante de Dieu et de son visage (cf. 1).

"Chercher la volonté de Dieu signifie chercher une volonté amie, bienveillante, qui veut notre réalisation, qui désire surtout la libre réponse d'amour à son amour, pour faire de nous des instruments de l'amour divin. C'est dans cette via amoris que s'épanouit la fleur de l'écoute et de l'obéissance".(par 4)

à suivre....



 

 

crucifix

 

 

 

 

 

 

 

 

Konferencja wygłoszona do Kapituły Sióstr Córek Matki Bożej Bolesnej

Prowincji Oświęcimskiej

Oświęcim 9.04.2010

  O. Tadeusz Bargiel OFM Cap

 

Czcigodne Siostry Kapitulne.


Temat: Świadectwo posłuszeństwa osób konsekrowanych – św. Franciszek będziemy rozważali w kontekście bardziej ogólnej refleksji, która towarzyszy waszej Kapitule: Posłuszeństwo świadectwem miłości. Jest to bardzo istotny element ukierunkowujący naszą refleksję. O posłuszeństwie można mówić w wielu aspektach, ale nas będzie interesował szczególnie aspekt posłuszeństwa jako świadectwa miłości.

I tu od samego początku św. Franciszek przychodzi nam z pomocą. Tradycja ascetyczna współczesna Franciszkowi łączyła posłuszeństwo z pokorą zwracając szczególną uwagę na relację pomiędzy przełożonym a podwładnym. Franciszek dokonuje istotnej zmiany myślenia w tym względzie. Przede wszystkim łączy posłuszeństwo z miłością a nie z pokorą.

W Pozdrowieniu cnót tak pisze: "Pani, święta Miłości, Pan niech cię strzeże z twą siostrą, świętym Posłuszeństwem" (Pcn, 3). Warto zauważyć, że słowa miłość i posłuszeństwo pisane są z dużej litery. Nie chodzi zatem tylko o zdobywanie tych cnót, ale o upodobnienie się do Osoby, w której te cnoty mają swoją pełnię – do samego Boga, do Chrystusa. W taki ujęciu akcent w rozumieniu posłuszeństwa przesuwa się z relacji podwładny – przełożony na relację zakonnik – Bóg a w konsekwencji także zakonnik – zakonnik, każdy człowiek i całe stworzenie. Świadczy o tym dalsza część Pozdrowienia cnót gdzie Franciszek pisze:

"Święte posłuszeństwo zawstydza wszystkie ludzkie i cielesne pożądania, i utrzymuje ciało w umartwieniu, aby było posłuszne duchowi i aby słuchało swego brata, i czyni człowieka poddanym i uległym wszystkim ludziom, którzy są na świecie, i nie tylko samym ludziom, lecz także dzikim i okrutnym zwierzętom, aby mogły z nim czynić, co zechcą, na ile im Pan z wysoka pozwoli". (Pcn, 14).

 

Posłuszeństwo Bogu

 

Franciszek nazywa posłuszeństwo „świętym Posłuszeństwem” ponieważ przez nie siła świętości pochodzącej od Boga wkracza do sanktuarium ludzkiego sumienia aby obalać wszelkie plany przeciwne Bogu i w ten sposób ciało staje się posłuszne duchowi a cały człowiek poddaje się Bożemu projektowi wobec niego.

 

Staje się coraz bardziej jasne, że dla Franciszka posłuszeństwo będzie polegało na słuchaniu i uległości Duchowi Pańskiemu.  W rozdziale 10 RZ czytamy: "... lecz niech pamiętają, że nade wszystko powinni pragnąć posiąść Ducha Pańskiego i pozwolić mu w sobie działać. Pozwolić Duchowi Pańskiemu działać w nas, prowadzić nas przez życie – to szczyt posłuszeństwa.

Franciszek chce nas uwrażliwić na działanie tegoż Ducha Pańskiego. Dlatego najpierw pragnie by to On był Ministrem generalnym Zakonu. I chociaż nie możliwe było wprowadzenie takiego zapisu do Reguły, to jednak w każdym jej przepisie widać jak bardzo Franciszek nie chce szczegółowymi normami ograniczać działania Ducha Pańskiego i często daje możliwość zmiany zasad, jeśli bracia uznają to za słuszne „pod natchnieniem Ducha Pańskiego”.

Takie rozumienie posłuszeństwa zrodziło się we Franciszku z rozważania życia Pana naszego Jezusa Chrystusa. To On stał się dla niego wzorem prawdziwego posłuszeństwa z miłości. To Jezus przychodząc na świat mówi: "Oto przychodzę pełnić Twoją wolę" (Hbr 10, 5-9). Wypełnianie woli Ojca staje się istotą życia Chrystusa, który "poddał swą wolę woli Ojca mówiąc: Ojcze, niech się dzieje wola Twoja, nie jak ja chcę, ale jak Ty" (2 LW, 10). Tę wolę Ojca Chrystus wypełnia swoim posłuszeństwem: "stając się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej" (Flp 2, 6-8). Taki jest motyw, dla którego Franciszek wzywa wszystkich braci do wierności Regule i poddania się posłuszeństwu: "ponieważ Pan nasz Jezus Chrys¬tus oddał życie swoje, aby nie uchylić się od posłuszeństwa wobec swego Najświętszego Ojca" (LZ, 46).

 

Posłuszeństwo Bogu jest zatem naturalną konsekwencją naśladowania Chrystusa i miłości ku Niemu i ku Ojcu. Nie ma Chrystusa bez posłuszeństwa. Nie ma miłości Ojca bez posłuszeństwa Jego woli.

Posłuszeństwo ewangeliczne, franciszkańskie wychodzi daleko poza wymaga¬nia dyscypliny monastycznej, poza wymagania zaangażowania społecznego i dobrego ładu. Jest ono odpowiedzią na wezwanie Ducha Świętego, jest dyspozycyjnością wobec woli Bożej.

Takie ustawienie zagadnienia każe nam być może zrewidować nasze myślenie, mówienie i formowanie do ślubu posłuszeństwa i zapytać siebie: ile w tej tematyce poświęcamy uwagi samemu Bogu, poznawaniu i wypełnianiu z miłości Jego woli. Czy to stanowi nasze największe zmartwienie i pragnienie. Dla Franciszka na pewno nim było. Świadczą o tym choćby jego modlitwy. W dwóch modlitwach prośby, jakie odmawiał Franciszek, nie prosi o nic innego ale właśnie o ten dar posłuszeństwa woli Bożej. W Modlitwie kończącej List skierowany do całego Zakonu umieszcza takie słowa: Wszechmogący, wiekuisty, sprawiedliwy i miłosierny Boże, daj nam nędznym czynić dla Ciebie to, o czym wiemy, że tego chcesz i chcieć zawsze tego, co się Tobie podoba, abyśmy wewnętrznie oczyszczeni, wewnętrznie oświeceni i rozpaleni ogniem Ducha Świętego, mogli iść śladami umiłowanego Syna Twego, Pana naszego Jezusa Chrystusa i dojść do Ciebie, Najwyższy, jedynie dzięki Twej łasce, który żyjesz i królujesz, i odbierasz hołd w doskonałej Trójcy i prostej Jedności, Bóg wszechmogący przez wszystkie wieki wieków. Amen.

 

Podobnie też Modlitwa odmówiona przed Krucyfiksem cała skupia się wokół prośby o dary potrzebne do wypełnienia woli Bożej:

Najwyższy, chwalebny Boże, rozjaśnij ciemności mego serca i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę, niezachwianą nadzieję i doskonałą miłość, zrozumienie i poznanie, abym wypełniał Twoje święte i prawdziwe posłannictwo.

 

Może zaskoczy nas zbieżność takiego rozumienia posłuszeństwa u Franciszka w XIII wieku z aktualną nauką Kościoła, który w Instrukcji Posługa władzy i posłuszeństwo uczy, że wspólnota zakonna odnajduje swój sens we wspólnym szukaniu i pełnieniu woli Bożej, w ciągłym szukaniu Boga, Jego Oblicza (por. nr 1). „Szukać woli Bożej to szukać woli przyjaznej, życzliwej, która pragnie naszej realizacji, która nade wszystko oczekuje naszej dobrowolnej odpowiedzi na Jego miłość, by czynić nas narzędziami miłości Bożej. I na tej właśnie via amoris (drodze miłości) rozkwita kwiat wsłuchiwania się i posłuszeństwa” (Posługa władzy, 4).

 

cdn.

Partager cet article
Repost0

commentaires

Présentation

  • : Congrégation des Soeurs Franciscaines
  • : Congrégation vouée au service des malades,fondée en Pologne en 1881.Diffuse en permanence L'apostolat dans différents pays.
  • Contact

Bienvenue-Witamy

 Pieta-01.jpg         Bonjour à tous -Witamy         
Bienvenue à tous et à toutes .Merci pour votre passage sur notre site.La congrégation des soeurs Franciscaines de Notre dame des Douleurs oeuvre avec volonté et acharnement pour soulager et accompagner les plus meurtris par la vie,en leur prodiguant les soins physiques et spirituels nécéssaires à leur bien-être.

Dziękujemy wszystkim odwiedzającym nasze stronice internetowe za poświecony czas na przeglądnięcie artykułów i zapoznanie się z naszym posłannictwem i misją w Kościele. Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej zgodnie z charyzmatem Założycieli stara się służyć i pomagać ubogim,chorym i cierpiącym.
Zgromadzenie świadome ogromu pracy w tej dziedzinie, przychodzi z pomocą potrzebującym. Podejmuje dzieła z przekonaniem i oddaniem aby w miarę możliwosci poprawić i stworzyć lepsze warunki życia człowieka. 

Centre de soins infirmiers

      
Centre de soins infirmiers des Sœurs

29, rue du Marché
95160 Montmorency
Tel:01.39.64.75.40


Permanence au Centre:
de: 12h à 12h30
      16h à 17h
      19h à 19h30
Soins infirmiers à domicile sur RV

Place des Victimes du V2

95170 Deuil la Barre

Tel :01.39.83.15.52

 

Permanence :

de :   12h à 12h30

et de: 18h à 18h 30
Samedi et Dimanche sur RV

Soins infirmiers à domicile

Sur RV

Messes à Deuil et Montmorency

Messes dominicales à Deuil la Barre
Samedi à 18 h à Notre Dame

dimanche à 9h.30 
en l'église Notre Dame
Place des Victimes du V2
à 11h
en l'église Saint Louis
10 rue du Chateau

 

Messes dominicales à Montmorency

samedi à 18h30 à la Collégiale

dimanche à 10h

en l'église St.François

à 11h15

à la Collégiale

Visit from 10/09/07