Cyprian Kamil Norwid

Cyprian Kamil Norwid

Cyprian Norwid (1821-1883) est un écrivain, peintre et poète polonais. Il est considéré comme un des plus grands poètes polonais avec Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki et Bolesław Leśmian. Son œuvres ont été redécouvertes par le mouvement modernisme polonais, dont il est devenu le « wieszcz » (prophète, le grand poète polonais).

En 1842 il part étudier à l'Academie des Beaux Arts de Florence. En 1845 il s'installe a Rome où il fait la connaissance de Maria Kalergis avec laquelle il va entreprendre de nombreux voyages en Europe.

En 1849 il s'installe de manière définitive à Paris, faisant partie de la grande émigration intellectuelle que compte la capitale francaise. Il connaissait entre autres Adam Mickiewicz, Frédéric Chopin, Juliusz Słowacki ou encore Zygmunt Krasiński.

Ayant longtemps vécu dans des conditions misérables il devient pensionnaire d'une maison de vétérans où il meurt en 1883. À l'instar de Mozart il fut jeté à la fosse commune d'Ivry.

Ses œuvres sont redécouvertes par un critique et éditeur polonais Zenon Przesmyckien 1901 dans une bibliothèque de Vienne. Son corps (vraiment c'était un peu de terre de la tombeau groupe) est transféré au Wavell en Pologne- le château royal du cimetière de Montmorency près de Paris. Il était le plus admiré par le pape polonais- Jean-Paul II.

Wybitny twórca romantyczny, poeta, prozaik, dramatopisarz, rzeźbiarz, malarz i rysownik. Urodzony w 1821 w miejscowości Laskowo-Głuchy, zmarł w 1883 w Paryżu.
Młodość spędził w Warszawie, studiował malarstwo. W 1842 wyjechał do Niemiec, a następnie do Włoch, gdzie kontynuował studia plastyczne. W 1846 w Berlinie został aresztowany i uwięziony z powodów politycznych, na krótko wprawdzie, ale to prawdopodobnie zapoczątkowało kłopoty ze zdrowiem. Z Berlina wyjechał do Brukseli, gdzie dobrowolnie przyjął status emigranta. W Rzymie, dokąd się udał następnie, utrzymywał przyjacielskie stosunki z Zygmuntem Krasińskim i ze zgromadzeniem Księży Zmartwychwstańców. W 1849 przybył do Paryża, gdzie utrzymywał kontakty z wybitnymi przedstawicielami polskiej i międzynarodowej emigracji (jak np. Fryderyk Chopin, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Adam Jerzy Czartoryski, Georg Herwegh, Aleksander Hercen). Zawód miłosny i brak środków do życia spowodowały, że szukał szczęścia w Nowym Jorku. Próbował - mało skutecznie - utrzymywać się z rzeźby i rysunku. W 1854 powrócił do Paryża na stałe. W środowisku artystycznym znany był głównie jako deklamator, rysownik i rytownik (w 1868 został przyjęty do Société des Artistes). Ciągłe kłopoty finansowe i pogłębiająca się głuchota spowodowały, że w 1877 zamieszkał w Zakładzie św. Kazimierza, przytułku dla ubogich polskich weteranów i sierot, gdzie spędził resztę życia. Pochowany został na cmentarzu w Ivry, niedaleko Zakładu. W 1888 zwłoki zostały przeniesione na polski cmentarz w Mortmorency i pogrzebane w zbiorowej mogile.

Często uważany za ostatniego z czterech najważniejszych polskich poetów romantycznych. Wielu historyków literatury uważa jednak taki pogląd za zbytnie uproszczenie, zaliczając jego twórczość raczej do klasycyzmu i parnasizmu.

Twórczość Norwida, zbyt trudna do zrozumienia dla jemu współczesnych, została zapomniana po jego śmierci. Został odkryty ponownie dopiero w okresie Młodej Polski głównie za sprawą Zenona Przesmyckiego w 1901 roku w bibliotece w Wiedniu.

Jego ciało (trochę ziemi ze wspólnej mogiły) przeniesiono z cmentarza w Montmorency na zamek wawelski do Krakowa. Papież Jan Paweł II będąc z pielgrzymką we Francji, mocno zmęczony, wysłał na grób Norwida w swoim imieniu Kardynała Lustiger.