Sługa Boża Małgorzata Łucja Szewczyk

"Nie żałujcie poświęcenia"

Dziękując Bogu za Jego Opatrzność nad światem i naszym Zgromadzeniem pragniemy dziś w szczególny sposób wychwalać Go za świętość życia naszej Założycielki Matki Małgorzaty Łucji Szewczyk, której proces beatyfikacji został doprowadzony pomyślnie do końca. Beatyfikacja odbędzie sie 9 czerwca 2013 w bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie.

10 lat temu Jan Paweł II beatyfikował Serafitkę Sancję Szymkowiak na Błoniach Krakowskich a teraz jego następca Benedykt XVI, przez swego wysłannika, dokona beatyfikacji Matki Małgorzaty (1828-1905). Była ona prawdziwą Matką ubogich, sierót i samotnych osób.

 Żyła w czasach zaborów i w tym trudnym okresie umiała wraz z Ojcem Honoratem odczytać znaki czasu i zaradzić potrzebom ludzi ubogich widząc w nich cierpiącego Chrystusa. W tym celu powołali do życia w 1881 r. Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej Serafitek.

Siostry, posłuszne słowom i duchowi Konstytucji: „Kierując się duchem Matki Założycielki pragniemy uczestniczyć w miłosiernym działaniu Zbawiciela. Staramy się, więc być otwarte na wszelkie przejawy ubóstwa materialnego i duchowego, abyśmy mogły zawsze zaspokajać potrzeby duszy i ciała biednych naszych” otwierają nowe obecności poza granicami Polski. W latach sześćdziesiątych wyjeżdżają do Francji, Ameryki i Szwecji.

Do Francji, a ściślej mówiąc do Montmorency, w 1964 przybyła pierwsza siostra Serafitka Donatylla Wilkosz (1922-1970) i zapoczątkowała prace w tym środowisku w charakterze pielęgniarki. Zajęła się chorymi i samotnymi osobami w ich domach. Początki miała bardzo ciężkie ale z pomocą dobrego i pobożnego proboszcza ( modlił się on o siostry do posługi chorym odprawiając nowennę do Matki Bożej Częstochowskiej w tutejszej Kolegiacie) i ofiarnych ludzi rozpoczęła dobre dzieło, które trwa już 48 lat. W 1989 roku otwarłyśmy drugą placówkę o takim samym charakterze w Deuil la Barre.

Staramy się tak, jak nasze poprzedniczki: Matka Założycielka, S Donatylla i inne, śpieszyć z pomocą tam, gdzie nas Pan wzywa i na nas czeka. „Nie żałujcie poświęcenia” - mówiła Matka.

Pracujemy w „Centre de Soins” jako pielęgniarki, posiadamy odpowiednie kwalifikacje i zarejestrowane jesteśmy na prawach państwowych . Śpieszymy na wezwanie pacjentów ze zleceniem lekarskim. Naszą troską jest umożliwianie osobom samotnym pozostanie jak najdłużej w domu i w swoim środowisku . Leczymy ludzi różnych kultur, wyznań i poglądów. Jesteśmy bardzo dobrze odbierane i przyjmowane ( "jak siostra przychodzi to przynosi mi trochę Boga"). Posługa nasza wymaga dużej otwartości na ludzi, serdeczności i uśmiechu na twarzy, kompetencji, tolerancji, znajomości człowieka i umiłowania Boga a przez Niego zobaczenia w drugim człowieku Oblicza Ojca, Który czyni nas braćmi.

Spotykamy się niekiedy z nędzą duchową człowieka chorego, który nie widzi celu życia i nie wierzy w życie wieczne. Swoją postawą staramy się świadczyć o miłości i dobroci Boga. Pragniemy być świadkami troski samego Boga o każdego człowieka. Większość naszych pacjentów to osoby w podeszłym wieku, które nie mają prawie nikogo z rodziny. Często jesteśmy jedynymi osobami które ich odwiedzają wciągu dnia. Każda z nas ma w teczce, oprócz strzykawek, plik kluczy, które pozwalają nam wejść do domu samotnych i ledwo poruszających się osób. Staramy sie być wrażliwe i pomocne w ich nieraz ciężkiej sytuacji. Przygotowujemy też osoby na spotkanie z Panem przez sakramenty, zapraszając do nich kapłana z posługą. Przynosimy im też Komunię Świętą. Staramy się odwiedzać naszych chorych w szpitalu a kiedy odchodzą do Pana towarzyszymy im w ostatniej drodze. Poza posługą typowo pielęgniarską często wykonujemy czynności o charakterze socjalnym i charytatywnym. Oprócz troski o chorych zajmujemy się też katechizacją dzieci, pomagamy w utrzymaniu czystości naszej świątyni i dbamy o bieliznę kościelną. Bierzemy udział w konferencjach i spotkaniach miedzyzakonnych, ekumenicznych. Służymy tym wszystkim za których Chrystus oddał życie. A” Wszystko dla Jezusa przez Bolejące Serce Maryi”. Dziękujemy Bogu za tych wszystkich chorych przez których pozwala nam się zbliżać do Siebie.

S.Lidia Bargiel-Serafitka