Etre aujourd'hui Son témoin.Być dziś Jego świadkiem.

Viens, suis moi.....

  UROCZYSTOŚĆ OFIAROWANIA PAŃSKIEGO

Uroczystość dzisiejsza bywa określana w niektórych językach jako Przedstawienie Jezusa w świątyni. Także dzisiejsza ewangelia mówi nam, iż rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu (por. Łk 2,22). Dzisiaj to święto jest określane jako Ofiarowanie Pańskie.  Nie chodzi jednak tyle o ofiarowanie Jezusa przez Maryję i Józefa, ile o uznanie faktu, iż on od zawsze jest ofiarowany, konsekrowany Bogu. Ewangelista Łukasz powołuje się w tym miejscu na przepis Prawa Mojżeszowego, który stwierdza, że wszystko, co otwiera łono matczyne będzie nazwane świętym dla Pana (por. Łk 2, 23), czyli będzie do Pana należeć. (Łk 2,23). Rodzice nie przynosili swego pierworodnego syna, aby go Bogu ofiarować, gdyż on z samego faktu, że był pierworodnym, do Boga należał, ale by ten fakt publicznie wyznać.

Błogosławiony Jan Paweł II ustanawiając w 1997 roku Dzień Życia Konsekrowanego i wyznaczając datę jego celebrowania w Uroczystość Ofiarowania Pańskiego napisał:

Dzień Życia Konsekrowanego będzie obchodzony w święto, kiedy wspomina się ofiarowanie Jezusa w świątyni, gdzie Maryja i Józef przynieśli Dziecię, „aby Je przedstawić Panu” (Łk 2,22). W tej ewangelicznej scenie objawia się tajemnica Jezusa, – który jest konsekrowanym Ojca – przychodzącego na świat, aby wiernie spełnić Jego wolę (por. Hbr 10,5-7). … Ofiarowanie Jezusa w świątyni jest wymowną ikoną całkowitego oddania własnego życia, szczególnie dla tych, którzy zostali powołani, aby urzeczywistniać w Kościele i w świecie, poprzez praktykowanie rad ewangelicznych, „charakterystyczne przymioty Jezusa -dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo” (Adh. apost. Vita consecrata, 1).

W tym kontekście święto dzisiejsze uświadamia nam prawdę, że każde ludzkie życie jest konsekrowane przez Pana, jest przez Niego wymarzone i zaplanowane.  Człowiekowi współczesnemu często nie jest łatwo przyjąć tę prawdę. Dążenie do niezależności do samowystarczalności popycha często do nieuznawania w Bogu tego, który wybrał nas i umiłował już przed założeniem świata, który z MIŁOŚCI przeznaczył nas dla siebie ( por. Ef 1,4).

Obecność osób konsekrowanych staje się szczególnie mocnym i wyraźnym świadectwem wiary w tę prawdę o relacji między Bogiem a człowiekiem. Osoba, która całkowicie i bez reszty oddaje swoje życie Bogu, całym swoim życiem wyznaje wiarę w istnienie Boga, w Jego plan w stosunku do swojego życia i zaufanie, że jest to najlepszy plan, bo oparty na MIŁOŚCI.

Tak, tylko wiara w realne istnienie Boga i doświadczenie Jego MIŁOŚCI może doprowadzić człowieka do takiej decyzji. Człowiek oddaje swoje życie do dyspozycji drugiej osoby tylko wtedy, gdy ma do niej zaufanie, gdy ją prawdziwie kocha i jest pewien jej miłości.  Jeżeli młody człowiek oddaje swoje życie Jezusowi to znaczy, że w Niego wierzy, czuje się przez Niego kochany i chce Go kochać.

Dziś coraz częściej człowiek nie jest w stanie zrozumieć takiego szalonego gestu, bo coraz trudniej jest mu kochać do szaleństwa! Trudno nam zrozumieć, że Boga można tak bardzo i tak konkretnie kochać, by ta miłość doprowadziła do oddania Mu całego życia.

Ile trudności przezywają niejednokrotnie rodzice osób odpowiadających na powołanie do życia zakonnego? Mają pretensje do Pana Boga, że im zabiera ich dziecko, ich własność. Jak trudno wtedy uznać, że wszyscy jesteśmy Jego własnością, że dziecko nie jest własnością rodziców, ale Boga i że tylko wtedy będzie prawdziwie szczęśliwe, kiedy wypełnił „marzenie” Boga w stosunku do własnego życia.

Dziękujmy dobremu Bogu za to, że daje nam takich światków wiary w Jego realne istnienie i działanie w życiu człowieka, świadków miłości, która prowadzi człowieka do tak wielkich i odważnych decyzji - do oddania własnego życia, i świadków nadziei ukazujących nam ostateczny cel naszego życia: zjednoczenie na zawsze z naszym Ojcem, od którego wyszliśmy.

br. Tadeusz Bargiel, ofmcap