La vocation, la beauté de cette grâce~~PIĘKNO ŁASKI POWOŁANIA

Bóg, który jest Miłością i jest bogaty w Miłosierdzie, dając człowiekowi życie, prowadzi go drogami, które odwiecznie wybrał dla niego. Stwarzając go na swój obraz i podobieństwo, od początku nakreśla mu głęboki sens i cel, nadaje powołanie do miłości i świętości. Nawiązuje z każdą osobą indywidualną więź, przez co człowiek staje się w swoim najgłębszym „ja” istotą niepowtarzalną, wolną i niepodważalnie wartościową. Znając wyjątkowość każdego ludzkiego serca, Bóg wie, co może doprowadzić go do osiągnięcia osobowej pełni. W nurcie nakreślonego powołania do miłości, Bóg niektórym ludziom wlewa w serce pragnienie oddania Mu całkowicie swojego życia. To tęsknota, która jest łaską otwierającą wnętrze człowieka na Boga jako jedynego Pana i Oblubieńca. Złożona od początku w jego duszy, powoli – jak ziarno wrzucone w glebę – dojrzewa do podjęcia przez niego decyzji miłowania Boga ponad wszystko. To coraz wyraźniej odzywający się w sercu głos, zapraszający do przyjaźni z Tym, który kocha człowieka do końca. Jest to dar noszący znamiona planu miłości, ogarniający wszystkie wymiary życia człowieka w Bogu. Każdy, kto odpowiada sercem na ten Boży głos, sięga tajemnicy bycia dzieckiem Bożym, naznaczonej w sakramencie chrztu łaską konsekracji. Konsekracja chrzcielna wyrywając człowieka z ciemności grzechu, czyni go przynależnym do Boga. Powołanie do wyłącznej służby Bogu potwierdza konsekrację chrztu ślubowaniem przez człowieka trzech rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (przygotowuje się do nich przez poszczególne etapy formacji: czas kandydatury, postulat, nowicjat). Sprawia też, że owo powołanie do świętości i miłości otrzymane wraz z darem życia, przybiera formy ewangelicznego radykalizmu i znaku objawiającego istotę bycia chrześcijaninem. Wyznacza swoisty punkt styczności drogi osobistego powołania danego człowieka, z drogą jaką obrał dla sobie przychodząc na świat Syn Boży. To właśnie Jezus Chrystus powołując pierwszych uczniów zaprasza każdego z nich, by żyli tak, jak On: Pójdź na Mną, czyli – naśladuj Mnie. Naśladuj Mnie przez czystość – składając ślub czystości, osoba powołana otwiera się na miłość Boskiego Serca, na czystość jaką żył Jezus Chrystus. Oddaje Mu się całkowicie, tak jak On całkowicie oddaje się jej. Ślubowana czystość to wzajemna, intymna więź, łącząca w duchowej miłości Boga i człowieka, owocująca zdolnością umiłowania wszystkich ludzi w Bogu, ofiarowania siebie każdemu w miłości bezinteresownej. Serce czyste, przejrzyste w jedynej miłości oblubieńczej, w wierności najpiękniejszej przyjaźni z Mistrzem, jest źródłem szczęścia, pokoju i radości. Naśladuj Mnie przez ubóstwo – ślub ubóstwa jest dla osoby zakonnej przestrzenią wolności, chroniącą ją przed zbytnim zakorzenieniem się w doczesność. Jest specyficznym statusem bycia pielgrzymem, nie posiadającym tu na ziemi nic na stałe, zawsze gotowym iść tam, gdzie posyła go Bóg, zabiegającym o prawdziwe wartości. Taka postawa rodzi w osobie konsekrowanej poczucie braterstwa z wszystkimi ludźmi i wszelkim stworzeniem, a Niebo czyni jej Ojczyzną. Wyzwala radość właściwą człowiekowi sprzedającemu wszystko, by nabyć najpiękniejszą perłę. Naśladuj Mnie przez posłuszeństwo – poprzez ślubowanie posłuszeństwa dana osoba wybiera Boga za jedynego Przewodnika życia i w ufności oddaje Mu się do dyspozycji w Kościele. Jest z miłości do Niego nastawiona na pełnienie Jego woli, z którą identyfikuje swoją wolę. Cieszy się wewnętrzną harmonią, wyciszeniem stwarzającym horyzont piękna i poczucia realizacji swej osoby w Bogu. Bóg, jako Ojciec, trzyma w swych dłoniach serce każdego człowieka. Zawsze jednak pozostawia On człowiekowi wolność wyboru dróg życia. Szczęśliwy jest ten, kto zawierzając Mu siebie, pozwoli kształtować się Jego Miłości i odpowiada „tak” na Jego delikatne zaproszenie do pójścia za Nim.

s. Maksymiliana Gustyn, Serafitka