Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
11 octobre 2020 7 11 /10 /octobre /2020 14:44
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020

Le dimanche 11 octobre 2020, dans nos deux paroisses de Montmorency, il y avait la Première Communion de 10 enfants et un Baptême à l'église St François. 

Je vous invite à regarder les photos, qui nous parlent et qui nous donnent à réfléchir, et à avoir le cœur pur comme les enfants, pour rentrer dans le Royaume de Dieu. 

 

W naszych dwóch parafiach w Montmorency, dzisiaj 11 października 2020 roku, dziesięcioro dzieci przystąpiło do Pierwszej Komunii św. i jedna dziewczynka przyjęła sakrament chrztu świętego.

Zdjecia obrazują atmosferę tej uroczystości, prowadzą do refleksji i ukazują jak ważna jest czystość serca, która prowadzi do Królestwa Bożego.

Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
A l'église St.François
A l'église St.François

A l'église St.François

A la Collégiale de Montmorency
A la Collégiale de Montmorency
A la Collégiale de Montmorency

A la Collégiale de Montmorency

Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
Première Communion dans nos deux paroisses 11.10.2020
photos:S.Lydia
photos:S.Lydia
photos:S.Lydia
photos:S.Lydia
photos:S.Lydia

photos:S.Lydia

Partager cet article

Repost0
13 septembre 2020 7 13 /09 /septembre /2020 21:12
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay

Le dimanche 13 septembre 2020, après les messes dans les trois paroisses de Montmorency et Groslay, nous nous sommes retrouvés dans le parc, chez les pères Pallotins, pour un pique-nique. Chacun a mangé ce qu'il avait apporté. Sous le ciel splendide de cette journée ensoleillée, nous avons passé des moments agréables et conviviaux, en présence de notre curé Émeric Dupont et des autres prêtres (Jerzy, Alphonse ,Pascal) et du diacre Jean-Pierre Hottois. Nous avons inauguré la nouvelle année  scolaire.  Espérons ne pas être à nouveau confinés par le Covid-19 qui nous mène la vie difficile. Que Dieu soit béni pour ses bienfaits.

 

 

 

W niedziele 13 września 2020, po trzech mszach świętych odprawionych w naszych trzech kościołach, zebrali się parafianie w parku u księży Pallotynów na aperitiwie i wspólnym obiedzie, który sobie każdy przyniósł. Obecny był ksiądz proboszcz z trzema innymi księżmi i diakonem. Były też polskie Siostry Sercanki z Groslay i Siostra  Serafitka. Piękna pogoda nam dopisała i pod lazurowym niebem chwaliliśmy Boga za to, że wreszcie można było się spotkać wspólnie ale ciągle pełni obawy o to, by ten wirus nie chciał na nowo nam zakłócić życia.

Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
Rencontre de fidèles de trois paroisses: St.Martin, St François de Montmorency et St Martin de Groslay
photos. S.Lydia

photos. S.Lydia

Partager cet article

Repost0
17 mai 2020 7 17 /05 /mai /2020 14:39
List Benedykta XVI na stulecie urodzin św. Jana Pawła II  -w-jezyku-polskim-

18 maja upłynie 100 lat od urodzin papieża Jana Pawła II w małym polskim mieście Wadowice.

 

Polska, którą trzy sąsiednie mocarstwa – Prusy, Rosja i Austria – podzieliły między siebie i okupowały przez ponad sto lat, po pierwszej wojnie światowej odzyskała niepodległość. Było to wydarzenie budzące wielkie nadzieje, ale domagające się także wielkich wysiłków, ponieważ organizujące się na nowo państwo ciągle odczuwało nacisk obydwu mocarstw – Niemiec i Rosji. W tej sytuacji opresji, ale przede wszystkim nadziei, wzrastał młody Karol Wojtyła, który niestety bardzo wcześnie stracił swą matkę, brata, a na koniec także ojca, któremu zawdzięczał swoją głęboką i gorącą pobożność. Młodego Karola pociągały szczególnie literatura i teatr, dlatego po uzyskaniu matury zaczął najpierw studiować te dwa przedmioty.

 

„Aby uchronić się przed wywózką na przymusowe roboty do Niemiec, jesienią roku 1940 zaczął pracę jako robotnik fizyczny w kamieniołomie, związanym z fabryką chemiczną Solvay” (por. Jan Paweł II, „Dar i tajemnica”, s. 12). „Jesienią roku 1942 podjął ostateczną decyzję wstąpienia do krakowskiego Seminarium Duchownego, które arcybiskup Krakowa Sapieha potajemnie zorganizował w swej rezydencji. Już jako fabryczny pracownik rozpoczął z pomocą starych książek studiowanie teologii, tak że 1 listopada 1946 mógł otrzymać święcenia kapłańskie” (por. tamże, s. 15). Teologii uczył się jednak nie tylko z książek, ale także poprzez doświadczenie konkretnej ciężkiej sytuacji, w której znajdował się on sam i jego kraj. Jest to poniekąd charakterystyczne dla całego jego życia i działalności. Studiuje książki, ale zawarte w nich pytania stają się treścią, którą przeżywa i której dogłębnie doświadcza. Tak też dla niego jako młodego biskupa – od 1958 roku biskupa pomocniczego, a od 1964 roku arcybiskupa Krakowa – Sobór Watykański II stanowi szkołę całego jego życia i pracy. Pojawiające się doniosłe pytania, przede wszystkim wiążące się z tak zwanym Schematem XIII – późniejszą Konstytucją „Gaudium et spes” – były jego osobistymi pytaniami. Wypracowane na soborze odpowiedzi wskazały mu drogę jego pracy jako biskupa, a później jako papieża.

 

Gdy kardynał Wojtyła 16 października 1978 roku został obrany Następcą Świętego Piotra, Kościół znajdował się w sytuacji dramatycznej. Obrady soborowe przedstawiano na forum publicznym jako spieranie się o samą wiarę, która w ten sposób wydawała się pozbawiona swego charakteru nieomylnej i nienaruszalnej pewności. Tak na przykład pewien bawarski proboszcz sytuację tę scharakteryzował w następujących słowach: „Na koniec wpadliśmy w błędną wiarę”. To poczucie, że nic już nie jest pewne, że wszystko można kwestionować, podsycał jeszcze sposób przeprowadzania reformy liturgii. Na koniec wydawało się, że także w liturgii można wszystko tworzyć samemu. Paweł VI energicznie i zdecydowanie doprowadził do końca sobór, jednak po jego zakończeniu stawał przed coraz trudniejszymi problemami, które na koniec postawiły pod znakiem zapytania sam Kościół. Socjologowie porównywali w tamtym czasie sytuację Kościoła z sytuacją Związku Sowieckiego pod rządami Gorbaczowa, w którym w procesie poszukiwania niezbędnych reform rozpadł się na koniec cały potężny wizerunek państwa sowieckiego.

 

Tak więc na nowego papieża czekało w istocie zadanie po ludzku niemal niewykonalne. Już na pierwszy rzut oka okazało się jednak, że Jan Paweł II budził nowe zachwycenie się Chrystusem i Jego Kościołem. Najpierw jego słowa na rozpoczęcie pontyfikatu, zawołanie: „Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!” Ten ton charakteryzował zresztą cały jego pontyfikat i uczynił go wyzwalającym odnowicielem Kościoła. Stało się tak dlatego, że nowy papież pochodził z kraju, w którym recepcja soboru była pozytywna. Decydujące było nie powątpiewanie we wszystko, lecz radosna odnowa wszystkiego.

 

W 104 wielkich podróżach duszpasterskich papież przemierzył cały świat i wszędzie głosił Ewangelię jako radosną nowinę, wyjaśniając w ten sposób także swój obowiązek opowiadania się za dobrem, za Chrystusem.

 

W 14 encyklikach na nowy sposób ukazywał wiarę Kościoła i jego ludzkie nauczanie. Nieuniknione więc było to, że wywołał sprzeciw w Kościołach Zachodu, które były przepełnione wątpliwościami.

Dzisiaj istotne wydaje mi się wskazywanie na właściwe centrum, z perspektywy którego należy odczytywać przesłanie zawarte w jego różnych tekstach. Centrum to sugestywnie odsłoniła nam wszystkim godzina jego śmierci. Papież Jan Paweł II zmarł w pierwszych godzinach ustanowionego przez niego święta Miłosierdzia Bożego. Pozwólcie mi najpierw dołączyć tutaj małą osobistą uwagę, która ukazuje nam coś ważnego dla zrozumienia istoty i postępowania tego papieża. Jan Paweł II był od początku pod dużym wrażeniem orędzia krakowskiej zakonnicy Faustyny Kowalskiej, która przedstawiała miłosierdzie Boże jako istotne centrum całej chrześcijańskiej wiary i pragnęła ustanowienia jego święta. Po konsultacjach papież przewidział na nie Białą Niedzielę. W sprawie stosowności tej daty, przed podjęciem ostatecznej decyzji, poprosił jednak o opinię Kongregację Nauki Wiary. Daliśmy odpowiedź negatywną, ponieważ uważaliśmy, że takiej wielkiej, starej i pełnej treści daty jak Biała Niedziela nie należy obciążać nowymi ideami. Dla Ojca Świętego przyjęcie naszego „nie” z pewnością nie było łatwe. On jednak zrobił to z całą pokorą i przyjął również nasze drugie „nie”. Na koniec sformułował propozycję, która Białej Niedzieli pozostawia jej historyczne znaczenie, ale w jej pierwotną treść wprowadza miłosierdzie Boże. Często zdarzały się takie przypadki, w których wywierała na mnie wrażenie pokora wielkiego papieża, rezygnującego ze swych ulubionych idei, gdy nie było na nie zgody urzędowych organów, o którą zgodnie z klasycznym porządkiem należało je prosić.

 

Gdy Jan Paweł II wydał ostatnie tchnienie na tym świecie, było akurat po pierwszych nieszporach święta Miłosierdzia Bożego. Rozjaśniło to godzinę jego śmierci: światło miłosierdzia Bożego rozbłysło nad jego konaniem jako krzepiące orędzie. W swojej ostatniej książce „Pamięć i tożsamość”, która ukazała się prawie w przeddzień jego śmierci, papież raz jeszcze po krótce przedstawił orędzie Bożego miłosierdzia. Wskazuje w niej, że siostra Faustyna zmarła jeszcze przed okropieństwem drugiej wojny światowej, ale przekazała już odpowiedź Pana na te potworności. „Zło nie odnosi ostatecznego zwycięstwa! Tajemnica paschalna potwierdza, że ostatecznie zwycięskie jest dobro; że życie odnosi zwycięstwo nad śmiercią; że nad nienawiścią tryumfuje miłość” (s. 62).Papieżowi przez całe życie chodziło o to, aby obiektywne centrum wiary chrześcijańskiej – naukę o zbawieniu – subiektywnie przyjąć za swoje i uzdalniać innych do jego przyjęcia. Dzięki zmartwychwstałemu Chrystusowi miłosierdzie Boże jest przeznaczone dla każdego. Mimo iż to centrum chrześcijańskiej egzystencji jest nam darowane tylko w wierze, ma ono jednocześnie znaczenie filozoficzne, bo skoro miłosierdzie Boże nie jest faktem, to musimy radzić sobie z takim światem, w którym ostateczna przeciwwaga dobra wobec zła nie jest rozpoznawalna. Ostatecznie poza tym obiektywnym historycznym znaczeniem każdy musi wiedzieć, że miłosierdzie Boże okaże się na koniec silniejsze od naszej słabości. W tym miejscu należy odnajdywać wewnętrzną jedność orędzia Jana Pawła II i zasadnicze intencje papieża Franciszka: wbrew spotykanej niekiedy opinii Jan Paweł II nie jest moralnym rygorystą. Ukazując istotne znaczenie Bożego miłosierdzia, daje on nam możność przyjęcia stawianych ludziom moralnych wymogów, mimo iż człowiek nigdy nie zdoła im w pełni sprostać. Nasze moralne wysiłki podejmujemy w świetle Bożego miłosierdzia, które dla naszej słabości okazuje się uzdrawiającą mocą.

 

Gdy papież Jan Paweł II umierał, Plac św. Piotra był pełen ludzi, przede wszystkim młodych, którzy chcieli po raz ostatni spotkać się ze swym papieżem. Nigdy nie zapomnę chwili, w której arcybiskup Sandri podał wiadomość o odejściu papieża. Nie zapomnę przede wszystkim chwili, w której wielki dzwon św. Piotra ogłosił tę wiadomość. W dniu pogrzebu Ojca Świętego można było zobaczyć mnóstwo plakatów z napisem „Santo subito”. Było to wołanie, które płynęło ze spotkania z Janem Pawłem II ze wszystkich stron. I nie tylko na Placu św. Piotra, ale w różnych kręgach intelektualistów dyskutowano nad nadaniem Janowi Pawłowi II tytułu „Wielki”.

 

Słowo „święty” wskazuje na sferę Bożą, a słowo „wielki” na wymiar ludzki. Zgodnie z zasadami Kościoła świętość ocenia się na podstawie dwóch kryteriów: heroiczności cnót i cudu. Obydwa te kryteria są ściśle ze sobą związane. Bowiem pojęcie „cnoty heroicznej” oznacza nie jakiś sukces olimpijski, ale fakt, że w danym człowieku i przez niego widoczne jest to, co nie ma źródła w nim samym, lecz jest tym, co działanie Boga ukazuje w nim i przez niego. Chodzi tu nie o moralne współzawodnictwo, lecz o rezygnację z własnej wielkości. Chodzi o to, że człowiek pozwala Bogu działać w sobie i w ten sposób uwidaczniać przez siebie działanie i moc Boga.

 

To samo odnosi się do kryterium cudu. Również tutaj nie chodzi o to, że dzieje się coś sensacyjnego, lecz o to, że uzdrawiająca dobroć Boga staje się widoczna w sposób przekraczający ludzkie możliwości. Święty jest człowiekiem otwartym, którego przenika Bóg. Święty to ktoś otwarty na Boga, to człowiek przeniknięty Bogiem. Świętym jest ten, kto nie koncentruje uwagi na sobie, ale sprawia, że widzimy i rozpoznajemy Boga. Celem procesów beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego jest właśnie zbadanie tego zgodnie z normami prawa. W odniesieniu do Jana Pawła II obydwa te procesy zostały przeprowadzone ściśle według obowiązujących reguł. Stoi on więc teraz przed nami jako ojciec ukazujący nam miłosierdzie i dobroć Boga.

 

Trudniejsze jest poprawne zdefiniowanie pojęcia „wielki”. W ciągu prawie dwutysiącletniej historii papiestwa tytuł „Wielki” przyjął się tylko w odniesieniu do dwóch papieży: do Leona I (440 – 461) i do Grzegorza I (590 – 604). Słowo „wielki” ma u obydwu wydźwięk polityczny, ale w tym sensie, że dzięki sukcesom politycznym ukazuje się coś z tajemnicy samego Boga. Leon Wielki w rozmowie z wodzem Hunów Attylą przekonał go do oszczędzenia Rzymu, miasta apostołów Piotra i Pawła. Bez broni, bez władzy wojskowej czy politycznej, mocą swego przekonania do wiary zdołał straszliwego tyrana namówić do oszczędzenia Rzymu. W walce ducha z władzą, duch okazał się silniejszy.

 

Grzegorz I nie odniósł żadnego podobnie spektakularnego sukcesu, ale mimo to potrafił kilka razy ocalić Rzym przed Longobardami – również on, przeciwstawiając władzy ducha, odnosił zwycięstwo ducha.

 

Gdy zestawiamy historię tych dwóch papieży z historią Jana Pawła II, podobieństwo jest niezaprzeczalne. Także Jan Paweł II nie dysponował żadną siłą militarną ani władzą polityczną. W lutym 1945 roku, przy naradzaniu się nad przyszłym kształtem Europy i Niemiec, ktoś zwrócił uwagę, że trzeba też uwzględnić opinię papieża. Stalin zapytał wtedy: „Ile dywizji ma papież?” Oczywiście nie miał żadnej. Ale moc wiary okazała się siłą, która na koniec w roku 1989 wytrąciła z równowagi sowiecki system siły i umożliwiła nowy początek. Nie ulega wątpliwości, że wiara papieża stanowiła istotny element w przełamaniu sił. I z pewnością także tutaj widoczna jest owa wielkość, która ujawniła się w przypadku Leona I i Grzegorza I.

 

Pytanie, czy w tym przypadku przydomek „wielki” przyjmie się czy nie, pozostawmy otwarte. Prawdą jest, że w Janie Pawle II uwidoczniły się nam wszystkim moc i dobroć Boga. W czasie, kiedy Kościół na nowo cierpi z powodu naporu zła, jest on dla nas oznaką nadziei i otuchy.

 

Drogi Święty Janie Pawle II, módl się za nami!

 

Benedykt XVI

 

Watykan, 4 maja 2020 r.



 

List Benedykta XVI na stulecie urodzin św. Jana Pawła II  -w-jezyku-polskim-

Partager cet article

Repost0
17 avril 2020 5 17 /04 /avril /2020 22:11

Partager cet article

Repost0
3 octobre 2019 4 03 /10 /octobre /2019 23:18

Partager cet article

Repost0
30 septembre 2019 1 30 /09 /septembre /2019 11:10
Notre Dame de Lichen priez pour nous.

En mai 1850, à Lichen, en Pologne, à 60 km de Poznan, dans le bois de Gräblin, Nicolas Sikatka, berger, « voit une dame descendre du ciel, vêtue de blanc et d’or, avec un voile semé de diamants, avec une couronne étincelante ». L’apparition lui montre son chapelet de perles qu’elle tient au bout de ses doigts, puis sa poitrine. Un « aigle blanc » se détache sur le tissu de sa robe.

« Je suis la Reine Douloureuse de la Pologne, lui dit-Elle, et je viens consoler et avertir mes pauvres enfants ! [...] Je viens sortir mes enfants de la misère intérieure dans laquelle ils sont tombés, réveiller le courage et la charité des cœurs endoloris, leur proposer pour demain la liberté et la paix. » Puis Nicolas indique qu’elle a joint les mains, levé les yeux et a disparu dans une « grande lumière ».

Les jours suivants, la Vierge se montre à nouveau et dit : « Il faut faire pénitence pour tant de péchés ! [...] L’ivresse et le libertinage offensent Jésus, les blasphèmes offensent sa Majesté divine ! Ce qui blesse le plus mon Cœur, c’est le mépris que l’on a pour Dieu. » Le 13 août 1850, Nicolas voit la Vierge une ultime fois. « De graves châtiments vont s’abattre sur vous, déclare-t-Elle, et moi, Mère Miséricordieuse, je veux vous protéger et vous sauver. Exposez ici une icône de moi, et venez prier à cette source de grâces et de paix. »

Mais Nicolas est emprisonné par les Prussiens. C’est le 29 septembre 1852 qu’une icône est suspendue au cyprès, sur le lieu des apparitions. Des guérisons du choléra  surviennent. L’évêque diocésain organise une procession. Les Prussiens exercent une dure répression contre les manifestations catholiques publiques. L’icône restera cachée jusqu’en 1945. Mais le 15 août 1966, Mgr Stefan Wyszynski, primat de Pologne, couronnera finalement l’icône devant 130.000 fidèles.

­­­­ ­­­­

­ ­­­ ­­­­ 

Découvrir plus sur mariedenazareth.com :

­­­­ ­­­­ 

Abbé René Laurentin

Dictionnaire des Apparitions – Fayard 2006 

­­­­ ­­­­

­

­­­­ 

Prions : Je vous salue, Marie pleine de grâce ; le Seigneur est avec vous. Vous êtes bénie entre toutes les femmes et Jésus, le fruit de vos entrailles, est béni. Sainte Marie, Mère de Dieu, priez pour nous pauvres pécheurs, maintenant et à l'heure de notre mort. Amen.

Partager cet article

Repost0
12 mai 2019 7 12 /05 /mai /2019 22:28
Pèlerinage à Fatima en mai 2019

Au mois de mai, chaque année, les nombreux pèlerins vont rendre visite à Notre Dame de Fatima.

Ils vont chez elle pour prier, la remercier et demander la bénédiction pour le monde entier. La paix pour les pays en guerre et les familles divisés, les chrétiens percecutés. 

Notre Dame de Fatima priez pour nous aussi.

Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
photos: Aleksander Pietrzyk
photos: Aleksander Pietrzyk
photos: Aleksander Pietrzyk

photos: Aleksander Pietrzyk

Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019
Pèlerinage à Fatima en mai 2019

Partager cet article

Repost0
2 septembre 2018 7 02 /09 /septembre /2018 20:51
La promenade du dimanche

Château de la chasse dans le foret de Montmorency est un endroit magnifique pour une promenade le dimanche après déjeuner. Et ensuite on peut rendre la visite à Notre Dame de France qui a du mal à attirer les gens qui passent pas loin de son haut statut en pleins champs à Baillet en France.

La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche

O Notre Dame de France, priez pour nous et pour la nation française,

Que nous soyons fidèles à Jésus ton Fils et notre Sauveur,

Que notre louange quotidienne à Dieu soit constante

Que nous soyons les vrais témoins de son amour,

auprès de ceux qui se sont égarés dans les chemins de la vie.

Veuillez sur nous, protégez nous.

La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche
La promenade du dimanche

Partager cet article

Repost0
3 août 2018 5 03 /08 /août /2018 16:30
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises

 

Le 3.8.2018 nous avons dit au revoir à notre curé, le père Hughes de la Villegeorges, qui quitte Montmorency après 6 ans de service pour continuer sa mission à la cathédrale de Pontoise. Que Dieu vous donne ses grâces et vous bénisse.

Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
Pozegnanie - Au revoir à Père Hughes de la Villegeorges dans la Communauté de Soeurs Franciscaines Polonaises
photos: S.Lidia

photos: S.Lidia

Partager cet article

Repost0
19 juillet 2018 4 19 /07 /juillet /2018 15:24
Syrie : l’admirable témoignage de foi d’une adolescente blessée dans sa chair

Syrie : l’admirable témoignage de foi d’une adolescente blessée dans sa chair

Gravement blessée en janvier 2018 lors des combats qui ont opposé Daech au gouvernement syrien, Christine, 16 ans, offre un bouleversant témoignage de foi et d’amour. Quand le pardon l’emporte.

Il est 13h ce 26 janvier 2018 lorsque la vie de Christine, âgée de 16 ans, bascule. Ce jour-là, accompagnée de son amie Rita et de quatre autres jeunes filles de l’école de Besançon, elle traverse la place Bab Toumas à Damas quand soudain, le ciel éclate. Les obus tombent par centaines, les sirènes des ambulances résonnent dans toute la ville, et les blessés et les morts ne cessent d’affluer dans les hôpitaux de la ville. Parmi eux se trouve la jeune lycéenne Christine. Ce jour-là, les cierges de toutes les maisons de Damas sont allumés et les prières se succèdent sans interruption toute la nuit pour les blessés et les survivants de cet acte barbare, pour qui, en ces moments difficiles, rien n’est plus important que cette prière collective.

« Si on ne pardonne pas, on ne peut pas vivre avec autrui »

Allongée sur le même divan depuis bientôt cinq mois, Christine a choisi de sortir de son silence et de témoigner de ce qu’elle a vécu. « Les premières heures étaient horribles, je sentais l’odeur du sang partout, sans pouvoir réaliser l’ampleur de l’accident », confie-t-elle à Aleteia. « Une fois arrivée à l’hôpital, je commençais à réaliser, à comprendre, à me rendre compte de la chance que j’avais d’avoir survécu, même s’il me manquait une jambe. C’était le prix à payer mais au moins je suis vivante. En réalisant cela je n’ai pas pu m’empêcher de sourire malgré tout le mal ressenti et de commencer à prier Dieu pour que je sois la dernière victime de ces mortiers… et qu’il leur pardonne leurs actes. »

Nadine Sayegh
 

Christine, scolarisée à l’école des sœurs de Besançon, fait également partie de la chorale de l’église Notre Dame de Damas, Cœur-Joie et des scouts de Damas. Sa vie a toujours été à l’image du Christ, marquée par le partage, le pardon et l’amour du prochain. Dans leur modeste appartement, la famille accueille tous les jours des centaines de visiteurs, de la famille, des amis, des voisins ou de simples passants venus partager leur prière et leur sympathie. Et tous, sans exception, affirment que cet accident est différent des autres de par la réaction de la famille et de celle de Christine. « Christine est un vrai témoignage de foi chrétienne », affirment ses parents. « Si on ne pardonne pas, on ne peut pas vivre avec autrui », reconnaît volontiers son père. « Notre vie sera marquée de rancune et de vengeance. Il est vrai que ma fille a perdu sa jambe. Elle sera pour toujours handicapée mais au fond de moi, je sens comme une force qui me fait supporter et accepter ce malheur, une force surnaturelle. C’est la présence du Christ, l’amour du Christ. On Le sent de plus en plus présent avec nous, à nos côtés. On était fatigués, perdus, désemparés, moralement, physiquement et matériellement, mails Lui Il était là, Il ne nous a pas abandonnés à aucun moment! 

la source première est https://fr.aleteia.org

Partager cet article

Repost0

Présentation

  • : Congrégation des Soeurs Franciscaines
  • : Congrégation vouée au service des malades,fondée en Pologne en 1881.Diffuse en permanence L'apostolat dans différents pays.
  • Contact

Bienvenue-Witamy

 Pieta-01.jpg         Bonjour à tous -Witamy         
Bienvenue à tous et à toutes .Merci pour votre passage sur notre site.La congrégation des soeurs Franciscaines de Notre dame des Douleurs oeuvre avec volonté et acharnement pour soulager et accompagner les plus meurtris par la vie,en leur prodiguant les soins physiques et spirituels nécéssaires à leur bien-être.

Dziękujemy wszystkim odwiedzającym nasze stronice internetowe za poświecony czas na przeglądnięcie artykułów i zapoznanie się z naszym posłannictwem i misją w Kościele. Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej zgodnie z charyzmatem Założycieli stara się służyć i pomagać ubogim,chorym i cierpiącym.
Zgromadzenie świadome ogromu pracy w tej dziedzinie, przychodzi z pomocą potrzebującym. Podejmuje dzieła z przekonaniem i oddaniem aby w miarę możliwosci poprawić i stworzyć lepsze warunki życia człowieka. 

Centre de soins infirmiers

      
Centre de soins infirmiers des Sœurs

29, rue du Marché
95160 Montmorency
Tel:01.39.64.75.40


Permanence au Centre:
de: 12h à 12h30
      16h à 17h
      19h à 19h30
Soins infirmiers à domicile sur RV

Place des Victimes du V2

95170 Deuil la Barre

Tel :01.39.83.15.52

 

Permanence :

de :   12h à 12h30

et de: 18h à 18h 30
Samedi et Dimanche sur RV

Soins infirmiers à domicile

Sur RV

Messes à Deuil et Montmorency

Messes dominicales à Deuil la Barre
Samedi à 18 h à Notre Dame

dimanche à 9h.30 
en l'église Notre Dame
Place des Victimes du V2
à 11h
en l'église Saint Louis
10 rue du Chateau

 

Messes dominicales à Montmorency

samedi à 18h30 à la Collégiale

dimanche à 10h

en l'église St.François

à 11h15

à la Collégiale

Visit from 10/09/07